สมาธิกับสติ

                                       
                        "สมาธิ กับ สติ "

การฝึกสมาธิเป็นการฝึกใจเราให้อยู่กับตนเอง ไม่ฟุ้งซ่าน มีสติ และ ปัญญา เกิดขึ้นทันที สามารถนำไปปรับใช้ในชีวิตประจำวันได้ทุกที่ ทุกสถานการณ์ ทำให้เราสามารถทำงานอย่างมีประสทธิภาพ และประสิทธิผล

เพราะว่า เมื่อใจเราหยุด นิ่งได้อย่างสบายๆ ใจก็ใสสว่าง เห็นทุกอย่างตรงตามความเป็นจริง จึงสามารถทำสิ่งต่างๆ ได้ออกมาดีเยี่ยม เนื่องจากไม่มีกระแสกิเลสอยู่ในใจ การตัดสินใจจึงถูกต้องทุกประการ
ซตพ.= ซึ่งต้องพิสูจน์ (ด้วยตนเอง)

                      วิธีการฝึกใจให้มีสมาธิ อย่างง่าย

1.  ปรับใจก่อน คือ การปรับสภาพใจที่ฟุ้งซ่าน ว้าวุ่น โดยการท่องคำ  
      ภาวนา เช่น สัมมาอะระหัง, พุทโธ, ยุบหนอ พองหนอ แล้วแต่ถนัด

2.  นึกถึงดวงแก้ว หรือ องค์พระ หรือ ดวงอาทิตย์, ดวงจันทร์  อย่างใด
     อย่างหนึ่งไว้ที่กลางท้อง นึกอย่างเบาๆ สบายๆ โดยไม่ต้องใช้ควาคิด

3.  การประคองใจ คือ การวางใจให้นิ่งๆ เฉยๆ จะเปรียบเทียบกับกล้อง      ถ่ายรูป คือ ถ้ามือเราจับกล้องไม่นิ่ง รูปที่ถ่ายออกมาภาพก็จะไม่ชัด
     ใจเรา ก็เช่นเดียวกัน ถ้าใจเราไม่นิ่งภาพที่นึกก็จะมัว

4.  เมื่อใจนิ่งๆ ได้แล้ว (ใจ เปรียบเหมือน เลนส์)  ใจก็จะใสๆ เหมือน            เลนส์ที่ใสๆ มองภาพก็ชัดเจน เมื่อใจใสก็จะเห็นทุกอย่างตรงตาม
     ความเป็นจริง ฉะนั้น จึงทำให้การตัดสินใจเรื่องราวต่างๆ ได้ถูกตรง
     ตามความเป็นจริง

หมายเหตุ :  วิธีนึกภาพ 

การนึกภาพ ต้องนึกให้เป็น นึกโดยไม่เค้น ไม่เพ่ง ให้ดูเฉยๆ เพื่อไม่ให้ใจไปติดเรื่องอื่น
วัตถุประสงค์ ต้องการนิ่งนั่นเอง โดยมีภาพหลักเหมือนเอากาวแปะภาพติดไว้ ภาพที่เห็นให้ดูไปเฉยๆ เพราะสิ่งสำคัญคือ ต้องการให้ทำใจหยุดใจนิ่ง ไม่ซัดส่ายไปกับเรื่องราว คน สัตว์ สิ่งของต่างๆ

คุณครูไม่ใหญ่

สุดท้ายนี้ จึงขอเรียนเชิญทุกๆ ท่านที่ได้อ่านบทความนี้ลองมาพิสูจน์ดูด้วยตนเอง เพื่อดึงศักยภาพในตนเองออกมาใช้ได้อย่างมีประสิทธิภาพและประสิทธิผล

สนใจติดต่อมาที่ Line ID :  jai072



         
   

ทำไมจึงรักวัดพระธรรมกาย

        ข้าพเจ้าเข้าวัดพระธรรมกายครั้งแรกประมาณ ปี พ.ศ. 2527 ในเวลานั้นยังรู้สึกเฉยๆ ยังไม่รู้จัก บุญ-บาป, ไม่รู้จัก ทาน ศีล สมาธิ
        จนกระทั่ง ปี พ.ศ.2536 น้องสาวได้ทำหน้าที่กัลยาณมิตร ชักชวนไปปฏิบัติธรรมที่ต่างจังหวัด 7 วันต่อเนื่อง จึงได้เรียนรู้ ว่า ทาน คือ การให้ เช่น การให้ทรัพย์สิน การให้โอกาสแก่ผู้ด้อยโอกาส การให้ความรู้ การเสียสละเวลาส่วนตัวเพื่อส่วนรวม ฯลฯ
         ศีล แปลว่า ปกติ  ฉะนั้นมนุษย์ทุกคนจะต้องมีศีล จึงเป็นคนปกติ ก็จะทำให้สังคมสงบสุข ไม่เบียดเบียนซึ่งกันและกัน
         ภาวนา คือ การทำสมาธิ จะทำให้มี สติ และ ปัญญา
จึงทำให้ข้าพเจ้ามาเริ่มมาวัดทุกอาทิตย์ต้นเดือน
       

        ก่อนเข้าวัดข้าพเจ้าเป็นคนขาดความมั่นใจในตนเอง ไม่กล้าแสดงความคิดเห็น แต่เมื่อได้ฝึกสมาธิบ่อยๆ และได้เห็นตัวอย่างบุคคลที่เก่งๆ มีความสามารถมากมายเป็นกัลยาณมิตรให้กับข้าพเจ้า  จึงทำให้สามารถแก้ข้อบกพร่องของตนเอง และพัฒนาตนเองให้ดีกว่าเดิม กล้าที่จะพูดคุยกับบุคคลอื่นๆ และกล้าแสดงความคิดเห็น
          กว่าจะเข้าใจสิ่งที่กล่าวมาข้างต้นอย่างถ่องแท้ต้องใช้เวลาเรียนรู้ประมาณ 2-3 ปี จึงได้ศรัทธาวัดและ หลวงพ่อธัมมชโย  ท่านได้เป็นต้นบุญต้นแบบ ซึ่งเห็นได้ชัดมาตลอดเวลากระทั่งถึงปัจจุบันนี้
         ท่านสอนอย่างไร ท่านก็เป็นต้นแบบให้ดูอย่างนั้น พูดอย่างไร ทำอย่างนั้น
         เมื่อปลายปี พ.ศ.2541 วัดถูกโจมตีจากคนที่ไม่เข้าใจวัด จึงทำให้ตั้งแต่นั้นมาข้าพเจ้าได้มาวัด
ทุกวันอาทิตย์ และงานบุญใหญ่ เพื่อพิสูจน์ให้ผู้ที่ไม่เข้าใจได้รู้ว่า หลวงพ่อไม่ได้เป็นอย่างที่ถูกกล่าวหา
         หลวงพ่อสอนให้ปรับปรุงแก้ไขตนเอง พัฒนาตนเอง ให้มองดูกิเลสที่อยู่ในใจเรา คือ ความโลภ ความโกรธ ความหลง แล้วหาทางกำจัดกิเลสในตัวเราจะดีกว่าไปจับผิดคนอื่น ซึ่งไม่เกิดประโยชน์อันใดเลย และเมื่อเราสอนตนเองได้แล้วก็ยังต้องทำหน้าที่กัลยาณมิตรให้กับหมู่ญาติมิตร
        คำสอนที่ท่านสอนก็นำมาจากการตรัสรู้ธรรมของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เช่น อริยสัตย์ 4, อิทธิบาท 4,
มรรคมีองค์ 8 เป็นต้น อธิบายได้อย่างเข้าใจแบบง่ายๆ สามารถนำไปปฏิบัติใช้ในการดำเนินชีวิตได้เป็นอย่างดี  ซึ่งเมื่อสมัยตอนเป็นนักเรียนมัธยมต้นก็ได้เรียนเกี่ยวประวัติพระพุทธเจ้าและคำสอนแต่ไม่เข้าใจคือท่องเป็นนกแก้วนกขุนทองจำไว้เพียงเพื่อสอบให้ผ่านเท่านั้น
       เมื่อข้าพเจ้าได้เข้าใจคำสอนของพระพุทธเจ้าแล้วจึงทำให้เกิดศรัทธา อยากจะปฏิบัติตามท่าน
แต่หากไม่ได้หลวงพ่อมาอธิบายขยายความให้กระจ่างชัด คงไม่รู้จักคำว่า หิริโอตัปปะ คือ ความละอายและเกรงกลัวต่อบาป  สิ่งทีกล่าวมาทั้งหมดนี้จึงเป็นเหตุผลที่ทำให้ข้าพเจ้ารักวัดพระธรรมกาย และรักหลวงพ่อธัมมชโย