ข้าพเจ้าเข้าวัดพระธรรมกายครั้งแรกประมาณ ปี พ.ศ. 2527 ในเวลานั้นยังรู้สึกเฉยๆ ยังไม่รู้จัก บุญ-บาป, ไม่รู้จัก ทาน ศีล สมาธิ
จนกระทั่ง ปี พ.ศ.2536 น้องสาวได้ทำหน้าที่กัลยาณมิตร ชักชวนไปปฏิบัติธรรมที่ต่างจังหวัด 7 วันต่อเนื่อง จึงได้เรียนรู้ ว่า ทาน คือ การให้ เช่น การให้ทรัพย์สิน การให้โอกาสแก่ผู้ด้อยโอกาส การให้ความรู้ การเสียสละเวลาส่วนตัวเพื่อส่วนรวม ฯลฯ
ศีล แปลว่า ปกติ ฉะนั้นมนุษย์ทุกคนจะต้องมีศีล จึงเป็นคนปกติ ก็จะทำให้สังคมสงบสุข ไม่เบียดเบียนซึ่งกันและกัน
ภาวนา คือ การทำสมาธิ จะทำให้มี สติ และ ปัญญา
จึงทำให้ข้าพเจ้ามาเริ่มมาวัดทุกอาทิตย์ต้นเดือน
ก่อนเข้าวัดข้าพเจ้าเป็นคนขาดความมั่นใจในตนเอง ไม่กล้าแสดงความคิดเห็น แต่เมื่อได้ฝึกสมาธิบ่อยๆ และได้เห็นตัวอย่างบุคคลที่เก่งๆ มีความสามารถมากมายเป็นกัลยาณมิตรให้กับข้าพเจ้า จึงทำให้สามารถแก้ข้อบกพร่องของตนเอง และพัฒนาตนเองให้ดีกว่าเดิม กล้าที่จะพูดคุยกับบุคคลอื่นๆ และกล้าแสดงความคิดเห็น
กว่าจะเข้าใจสิ่งที่กล่าวมาข้างต้นอย่างถ่องแท้ต้องใช้เวลาเรียนรู้ประมาณ 2-3 ปี จึงได้ศรัทธาวัดและ หลวงพ่อธัมมชโย ท่านได้เป็นต้นบุญต้นแบบ ซึ่งเห็นได้ชัดมาตลอดเวลากระทั่งถึงปัจจุบันนี้
ท่านสอนอย่างไร ท่านก็เป็นต้นแบบให้ดูอย่างนั้น พูดอย่างไร ทำอย่างนั้น
เมื่อปลายปี พ.ศ.2541 วัดถูกโจมตีจากคนที่ไม่เข้าใจวัด จึงทำให้ตั้งแต่นั้นมาข้าพเจ้าได้มาวัด
ทุกวันอาทิตย์ และงานบุญใหญ่ เพื่อพิสูจน์ให้ผู้ที่ไม่เข้าใจได้รู้ว่า หลวงพ่อไม่ได้เป็นอย่างที่ถูกกล่าวหา
หลวงพ่อสอนให้ปรับปรุงแก้ไขตนเอง พัฒนาตนเอง ให้มองดูกิเลสที่อยู่ในใจเรา คือ ความโลภ ความโกรธ ความหลง แล้วหาทางกำจัดกิเลสในตัวเราจะดีกว่าไปจับผิดคนอื่น ซึ่งไม่เกิดประโยชน์อันใดเลย และเมื่อเราสอนตนเองได้แล้วก็ยังต้องทำหน้าที่กัลยาณมิตรให้กับหมู่ญาติมิตร
คำสอนที่ท่านสอนก็นำมาจากการตรัสรู้ธรรมของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เช่น อริยสัตย์ 4, อิทธิบาท 4,
มรรคมีองค์ 8 เป็นต้น อธิบายได้อย่างเข้าใจแบบง่ายๆ สามารถนำไปปฏิบัติใช้ในการดำเนินชีวิตได้เป็นอย่างดี ซึ่งเมื่อสมัยตอนเป็นนักเรียนมัธยมต้นก็ได้เรียนเกี่ยวประวัติพระพุทธเจ้าและคำสอนแต่ไม่เข้าใจคือท่องเป็นนกแก้วนกขุนทองจำไว้เพียงเพื่อสอบให้ผ่านเท่านั้น
เมื่อข้าพเจ้าได้เข้าใจคำสอนของพระพุทธเจ้าแล้วจึงทำให้เกิดศรัทธา อยากจะปฏิบัติตามท่าน
แต่หากไม่ได้หลวงพ่อมาอธิบายขยายความให้กระจ่างชัด คงไม่รู้จักคำว่า หิริโอตัปปะ คือ ความละอายและเกรงกลัวต่อบาป สิ่งทีกล่าวมาทั้งหมดนี้จึงเป็นเหตุผลที่ทำให้ข้าพเจ้ารักวัดพระธรรมกาย และรักหลวงพ่อธัมมชโย

ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น